Actueel

Kinderprostitutie Bijlmer neemt toe, overheid heeft geen grip.

Op 30 september jl. werd duidelijk dat de gemeente Amsterdam ten aanzien van de Bijlmer op een hardere lijn gaat zitten. Na het 22e schietincident van dit jaar drongen alle partijen in de gemeenteraad aan op extra maatregelen tegen onder meer armoede, schooluitval, illegaal wapenbezit en drugshandel. Daarna brandde de discussie los over de vraag of die maatregelen wel of niet in samenwerking met het stadsdeel tot stand moeten komen. Terwijl de symptomen zo weer de volle aandacht krijgen kunnen de georganiseerde criminele organisaties die zich door Amsterdam Zuidoost vertakt hebben hun greep op de buurten verder verstevigen. Hoe diep zij geïnfiltreerd zijn in alle regionen van het leven in dit stadsdeel wordt duidelijk uit de nieuwste publicatie van voormalig huisarts, onderzoeker en publicist Nizaar Makdoembaks.

In Slavinnen van God doet Makdoembaks uit de doeken hoe (kinder-)prostitutienetwerken zich in de Bijlmer kunnen handhaven met behulp van een deel van de migrantenkerken, corrupte (politie-)ambtenaren en het slechte bereik van instanties als de GGD onder de bewoners. Hij verhaalt van schokkende confrontaties met tienerprostituees in “kerken” die tegelijk dienst doen als illegale cafés of restaurants. Hij laat zien hoe Nigeriaanse meisjes middels religieuze indoctrinatie (voodoopraktijken) in Amsterdam Zuidoost in de prostitutie terechtkomen; hoe Bhagwankinderen jarenlang misbruikt werden; hoe de strenge regels van de Jehova’s getuigen tot onnodige sterfgevallen leiden; hoe de streng gehanteerde taboes van sommige kerken misbruikt worden om een schijn van eerbaarheid op te houden, terwijl achter de schermen loverboys en -girls minderjarige en jongvolwassen meisjes gevangen houden in de prostitutie. Ook schetst Makdoembaks de gevolgen van deze toestanden voor de leefbaarheid en volksgezondheid in het stadsdeel.

Met deze publicatie voert Makdoembaks geen kruistocht tegen migrantenkerken. Hij houdt een indringend pleidooi voor snelle en adequate regulering van een aantal sectoren in de samenleving van Zuidoost, die tot een doeltreffender aanpak van de problemen kan leiden. Vermits de politie, het infectieziektebeleid van de GGD en de onderzoeksmethoden van de overheid grondig gereviseerd worden, kan met het aanpakken van de uitwassen in de religieuze sector een grote slag geslagen worden in de criminaliteitsbestrijding en verbetering van de leefbaarheid. Meer dan welke instantie ook staan migrantenkerken in contact met de (illegale) bevolking van de Bijlmer. Hier kan de strijd tegen kinderprostitutie, de opmars van hiv en de gewelddadige drugs- en mensenhandel een krachtige nieuwe start maken.

Nizaar Makdoembaks
Contact: info@solidariteitzo.nl
Telefoon: 06 53725020

Publicatie: Slavinnen van God
Kinderhandel in Nederland

Griep vaccinatiebeleid Griekenland verdient navolging.

De Mexicaanse griepepidemie is in Nederland in aantocht. Minister van Volksgezondheid Ab Klink heeft voor iedere Nederlander uit een risicogroep een vaccin tegen dit virus besteld en heeft tevens zorggedragen voor voldoende antivirale medicamenten. Illegalen zijn niet verzekerd tegen ziektekosten en lopen het risico om op grond van kosten-batenanalyses niet of inadequaat behandeld te worden bij complicaties ten gevolge van de Mexicaanse griep. Niet alleen hun eigen gezondheid maar ook die van iedereen om hen heen zou daardoor onnodig extra gevaar kunnen lopen.

Dit is een van de conclusies van onderzoeker, publicist en voormalig huisarts Nizaar Makdoembaks in zijn nieuwste publicatie Wat kost de allochtoon. Hij baseert zich op een uitgebreide studie onder zijn 2300 legale en illegale patiënten. De arts beschrijft hoe de afgelopen decennia tientallen illegalen met acute levensbedreigende aandoeningen en infectieziekten (legionella-infecties en tuberculose) niet volgens de medische en wettelijke regels zijn behandeld. Makdoembaks’ bevindingen, dat illegalen nog steeds niet altijd medisch noodzakelijke hulp krijgen, worden bevestigd door een Europees onderzoek van de hulporganisatie Dokters van de Wereld (Médicins du Monde) dat op 24 september jl. is gepresenteerd (zie ook: Effting, Maud, ‘Hulp direct betalen’, de Volkskrant, bijlage 2, rubriek Leven, d.d. 24 september 2009).

Makdoembaks doet in zijn publicatie een oproep aan minister Klink om het voorbeeld van zijn Griekse ambtgenoot te volgen. Het EU-lid Griekenland had twee maanden geleden zevenhonderd gevallen van de Mexicaanse griep. Dimitris Avramopoulos, de Griekse minister van Volksgezondheid, heeft toen besloten ook de honderdduizend illegale immigranten in het land op te nemen in het vaccinatieprogramma.

Nizaar Makdoembaks
Contact: info@solidariteitzo.nl
Publicatie: Wat kost de allochtoon
ISBN: 9789490172022

Kritiek deskundigen van Marle en van Koppen ontrecht.
De affaire rond zwemleraar Benno L. toont aan dat het Openbaar Ministerie en deskundigen op het gebied van kindermisbruik etnisch selectief handelen.

Vandaag in het Algemeen Dagblad zeggen hoogleraar forensische psychiatrie Hjalmar van Marle en rechtspsycholoog Peter van Koppen dat Justitie en gemeente Den Bosch te veel details naar buiten hebben gebracht over het kindermisbruik door zwemleraar Benno L. ‘Dat kan ernstige gevolgen hebben voor de rechtszaak. Ook kan het de gezondheid van de slachtoffers schaden’, aldus de deskundigen.

Als Surinaamse huisarts (Bijlmermeer) van een verkracht slachtoffertje (het 12-jarige Antilliaanse meisje N.M.) raakte ik midden jaren negentig betrokken bij een grotere zedenzaak in de regio van Benno L. De autochtone dader Hans V., 43-jarige leraar lichamelijke opvoeding, heeft mogelijk nooit een celstraf gehad. Het OM, de burgemeester, de deskundigen en de media zijn tot heden doodstil gebleven over het lot van de dader én van de 184 misbruikte en gefotografeerde slachtoffers van Surinaamse en Antilliaanse afkomst. Artsen van de GGD Midden Brabant hebben de dader in bescherming genomen toen ik een aids-test wilde laten doen bij Hans V. Via een kort geding heb ik deze test alsnog laten uitvoeren.

Veertien jaar later, enkele dagen voor de voorgaande kwestie van Benno L., word ik opgebeld door voornoemd slachtoffer en nu mevrouw N.M., moeder van twee kinderen. Of ik haar alstublieft wil helpen, want ze ziet het niet meer zitten. Ze vermoedt dat ze in het verleden misbruikt is door een leraar en niemand wil haar hierover informeren. Ik kom tot de conclusie dat ze aan een ernstige vorm van een post traumatische stressstoornis lijdt. Ik vrees dat het niet anders zal zijn met de andere 183 slachtoffers.

Meer informatie:
Nizaar Makdoembaks
Tel 06 537 25 020

Chinese slachtoffers Shell-staking WO II herdacht met gedenkbord op Curaçao.

Wat: Onthulling gedenkbord voor de slachtoffers van de Shell-staking in 1942
Wanneer: 25 april 2009
Waar: Begraafplaats Kolebra Bèrdè, nabij Willemstad, Curaçao
Wie: Stichting Eerherstel Oorlogsslachtoffers Curaçao (SEOC)

Sinds 2003 wordt jaarlijks op 20 april door de SEOC een herdenking georganiseerd voor de vijftien Rotterdam-Chinezen die op 20 april 1942 bij een stakingsactie werden doodgeschoten door ordebewakers. De vijftien stakers waren werkzaam bij de Koninklijke Shell en streden samen met honderden lotgenoten voor betere arbeidsomstandigheden en betere bescherming van de olietankers waarop zij werkten. Ze werden na hun dood anoniem begraven in ongewijde grond nabij Kolebra Bèrdè. Er werd nooit een officieel onderzoek ingesteld naar de toedracht van dit drama, waar Nederlandse autoriteiten nadrukkelijk bij betrokken waren. Pas in 2008 zijn de gebeurtenissen beschreven en opgenomen in de geschiedschrijving door Nizaar Makdoembaks, de huidige voorzitter van de SEOC.

Meer dan 60 jaar na dato werden de namen van de vijftien slachtoffers alsnog door de SEOC getraceerd en daarmee konden zij ook gerehabiliteerd worden. Hun begraafplaats werd in 2003 gewijd en in 2007 als Nationaal Monument aangemerkt.

Ter gelegenheid van de jaarlijkse herdenking wordt er dit jaar een gedenkbord geplaatst bij de begraafplaats. Op het bord staat een beschrijving van de gebeurtenissen in 1942. Deze is samengesteld uit de werken van Junnes Sint Jago (2000) en Nizaar Makdoembaks (2008), bestuursleden van de SEOC. Ten overstaan van nabestaanden en andere belangstellenden zal het bord op 25 april worden onthuld.

Achtergrond voor artikel

Op 25 april 2009 wordt bij de begraafplaats Kolebra Bèrdè op Curaçao een gedenkbord geplaatst voor de 15 slachtoffers van de Februaristaking bij Shell in 1942. Het bord wordt geplaatst door de Stichting Eerherstel Oorlogsslachtoffers Curaçao. Deze stichting verzorgt sinds 2003 een jaarlijkse herdenking van de brute slachting onder de om en nabij vierhonderd stakende Chinese werknemers. De Stichting wordt beheerd door degenen die dit stuk van de Nederlandse geschiedenis in de Tweede Wereldoorlog voor het nageslacht en verder onderzoek hebben vastgelegd.

Junnes Sint Jago, de huidige secretaris van de SEOC, was degene die als eerste de gebeurtenissen rondom de stakingen op Curaçao in 1942 beschreef. Naar aanleiding van zijn tekst en verder onderzoek publiceerde Nizaar Makdoembaks (de huidige voorzitter van de SEOC) in 2008 het boek Goelag in de Indische Archipel , een lijvig werk over de verschillende stakingen op Curaçao en het Nederlandse beleid aangaande Joodse Nederlanders die naar de Antillen wilden vluchten.

De historische feiten die Makdoembaks in zijn boek beschrijft, vormen zeker geen reden tot vaderlandse trots. Het zou kunnen dat ze daarom zo lang ontbraken in de geschiedenisboeken (of eruit geweerd zijn). Met het werk van beide auteurs en de jaarlijkse herdenking door de SEOC is dit gat in de geschiedenis van het Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog in ieder geval ingevuld.

De geschiedenis
Op 25 februari 1942 gingen meer dan 400 werknemers van de Koninklijke Shell op Curaçao in staking tegen de erbarmelijke beveiliging van de olietankers tegen het oorlogsgeweld. De officieren en zeelieden die meededen aan de staking werden, omdat het oorlogstijd was, gezamenlijk opgepakt en opgesloten als dienstweigeraars. Al snel werden de eisen van de voornamelijk Nederlandse officieren door de Nederlandse rechtbank en Shell ingewilligd en zij kregen een betere behandeling. De Chinese zeelieden, die veelal afkomstig waren uit Rotterdam, werden massaal opgesloten in kamp Suffisant bij Willemstad. Deze zogenaamde ‘Rotterdam-Chinezen’ waren voornamelijk stokers en ander machinepersoneel. De omstandigheden waaronder zij moesten werken, deden denken aan de tijden van de slavernij. Zij staakten dan ook niet alleen voor betere bescherming tegen de Duitse U-boten, maar ook voor een gelijkwaardiger en menswaardiger behandeling. Op 20 april 1942 werd vroeg in de ochtend een poging gedaan werkwillende Rotterdam-Chinezen van stakers te scheiden. Er ontstond een grote chaos onder de stakers en de ordebewaarders die het karakter kreeg van een opstand. Deze werd door bewakers van Shell en de Nederlandse Militaire Politie met scherp geschut neergeslagen. Er vielen vijftien doden en meer dan veertig gewonden onder de gevangenen. Deze slachting koste meer mensenlevens dan alle oorlogshandelingen op Curaçao bij elkaar. Het optreden was zo meedogenloos, omdat de inderhaast geïnformeerde autoriteiten besloten dat de olieproductie niet in gevaar mocht komen. Aruba en Curaçao beschikten destijds over enkele van de grootste olieraffinaderijen ter wereld die met name de Engelse troepen in Noord-Afrika van brandstof moesten voorzien.

Alsof de schendingen van hun mensenrechten bij leven nog niet genoeg waren, werden de vijftien doodgeschoten stakers ook nog eens anoniem op een ongewijd veldje van Kolebra Berdé tussen de heidenen, prostituees en ongedoopte kinderen begraven. Pas op 20 april 2003 werd dit deel van de begraafplaats door de bisschop van de Nederlandse Antillen, Mgr. Luis Antonio Secco, gewijd tot erebegraafplaats (op instigatie van de door Makdoembaks geïnformeerde bisschop Mgr. Muskens). In april 2007 is de erebegraafplaats vervolgens door de autoriteiten aangemerkt als Nationaal Monument. Mgr. Armado Romer, bisschop van Curaçao, onthulde bij deze gelegenheid een plaquette.

Noch de Nederlandse overheid, noch enige onafhankelijke onderzoekscommissie heeft zich ooit beziggehouden met het onderzoeken van deze wandaad. Nog tijdens de oorlog werd het de toenmalige gouverneur van de Antillen zelfs officieel opgedragen een Chinese gezant die mogelijk naar de toedracht van het incident zou gaan informeren ‘terstond de mond te snoeren’. Na de oorlog weigerde de Parlementaire Enquêtecommissie Regeringsbeleid 1940-1945 om het bloedbad onder de Shell-stakers in haar onderzoek naar het regeringsbeleid van die dagen te betrekken. Maar de werkweigering van de Nederlandse scheepsofficieren, die samen met deze Chinese Shell-arbeiders staakten, werd wel door deze commissie in behandeling genomen. Ook Nederlands bekendste Tweede Wereldoorlog geschiedschrijver, Dr. L. de Jong, vond het niet nodig veel woorden aan dit drama vuil te maken. De beschrijving van de Februaristakingen beslaat welgeteld één pagina van zijn omvangrijk historisch verslag van Nederland in 1940-’45. Dat hier sprake was van ernstige schendingen van mensenrechten en arbeidsrechten bracht De Jong in het geheel niet ter sprake. Zo blijft het een vergeten zwarte bladzijde uit de Nederlandse geschiedenis.

Vrouwenbesnijdenis in Nederlandse ziekenhuizen.

Prof. dr. Ruud Peters (arabist) en drs. Nizaar Makdoembaks: ‘Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) moet erop toezien dat gynaecologen besneden moslima’s niet opnieuw besnijden.’
Arts bereid beroepsgeheim te schenden bij onderzoek IGZ naar toedracht "val" van besneden Somalische moslima.

Onderzoeker, publicist en voormalig huisarts Nizaar Makdoembaks beschrijft in zijn jongste publicatie het tragische verhaal van een orthodox islamitische, Somalische moeder en haar twee dochters. Medische, juridische en ethische aspecten uit deze casus worden beschreven tegen de achtergrond van actuele gegevens.

De eerste zwangerschap van de faraonisch besneden Somalische Mohammed L. eindigde in een Nederlands ziekenhuis met een miskraam. Om te curetteren moest haar besnijdenis worden opgeheven. Maar na seksuele klachten van de Somalische echtgenoot werd deze "genitale verminking" in de oorspronkelijke toestand hersteld. Deze hersteloperatie is door de Nederlandse beroepsgroep (KNMG) verboden. Daar de vrouw nog twee keer zwanger raakte (waarbij ze twee dochters kreeg) moest de besnijdenis nog tweemaal opgeheven en weer hersteld worden!

Toen enkele jaren later tegen de wil en na mishandeling van mevrouw Mohammed L. de twee dochters in Somalië werden besneden, raakte zij psychisch in een langdurige crisis. Onder nog niet opgehelderde omstandigheden "viel" zij van 15 meter hoog uit een flat. Na een ziekenhuisopname en revalidatie van enkele maanden kwam ze in een rolstoel terecht. De toedracht van dit "ongeluk" is nooit uitgezocht. De IGZ is door gynaecologen, trauma-artsen, revalidatieartsen en psychiaters over het vorenstaande (nog) niet geïnformeerd.

Publicatie
Titel: Sharia in Nederland
Subtitel: Besneden moslima overleeft terreur om dochters
ISBN: 9789490172015
Verkrijgbaar bij de boekhandel Aantal blz. 116 Prijs: 19,50 euro

Amsterdam onzorgvuldig bij behandeling illegalen met tuberculose.

De hoofdstedelijke behandeling van illegale tbc patiënten brengt grote risico’s voor de volksgezondheid met zich mee. In Amsterdam worden illegalen met tuberculose vaak niet geregistreerd. In een risicowijk als de Bijlmer krijgen ze geen medicijnen tegen tuberculose en het bron- en contactonderzoek is ondermaats. Terwijl illegalen met tbc in Rotterdam gedurende hun behandeling van negen maanden een gedoogvergunning krijgen, worden ze in Amsterdam veelal genegeerd of gearresteerd en uitgezet zonder een adequate behandeling.

Dit en meer staat te lezen in twee publicaties van voormalig huisarts en arts-onderzoeker Nizaarali Makdoembaks uit 2006. De cijfers die Makdoembaks in zijn onderzoeken aanhaalt liegen er niet om. In de medische wereld geldt dat een bevolkingsgroep een risicogroep wordt als de prevalentie van tuberculose hoger is dan 50 per 100.000. In Nederland als geheel hebben 5 op de 100.000 mensen tbc. Maar onder illegalen is dat cijfer 450 per 100.000: negen keer de norm voor een risicogroep!

Dorette Corbey, Europarlementslid voor de PvdA, uitte vorige week op Radio 1 (De Praktijk, 5 februari 2009) haar bezorgdheid over de toename van het aantal mensen met resistente vormen van tuberculose in Europa. Jaarlijks worden 90.000 mensen in Europa met tbc besmet en ook in Nederland winnen de resistente vormen terrein. Corbey wees specifiek op het probleem van tbc bij illegalen. Uitzetten zonder behandeling doet niets om de ziekte in het land van herkomst, maar uiteindelijk via migratie ook weer in Europa, tegen te gaan. In Nederland is tien procent van de tbc patiënten illegaal en ze lopen een hoog risico niet volledig behandeld te worden, met alle besmettingsrisico’s van dien, aldus Corbey.

Gezien het feit dat grote steden vele malen meer illegalen herbergen is het beleid van Rotterdam een degelijke en veilige aanpak, met de algemene volksgezondheid als belangrijkste criterium. In Amsterdam is op dit gebied nog veel te winnen en aandacht voor de problematiek is dan ook hard nodig. Niet alleen in de twee publicaties uit 2006, maar ook al in 1999 waarschuwde Makdoembaks de stadsdeelraad van Amsterdam-Zuidoost voor de gevolgen van het niet adequaat behandelen van illegale tbc-patiënten. Zijn waakzaamheid werd ter kennisgeving aangenomen, maar er werd niets mee gedaan.

Het wordt hoog tijd dat daar verandering in komt!

Verdere informatie is te vinden op onze site www.solidariteitzo.nl. Beide publicaties, Grenzeloos ziek (ISBN 13978 90 81089012) en Openbare gezondheidszorg: bedreiging van de volksgezondheid (ISBN 9081089021) zijn daar beschikbaar in pdf formaat (http://www.solidariteitzo.nl/pages/publicaties-2006.html).

Wij sluiten dit persbericht af met twee voorbeelden uit de praktijk van Makdoembaks, om een eerste indruk te geven van de behandeling van illegale tbc-patiënten in Amsterdam.

Casus 1
Makdoembaks verwees een 29-jarige Pakistaanse illegale arbeider naar de longarts bij de hoofdstedelijke GGD, afdeling Tuberculosebestrijding. De patiënt was afkomstig uit een endemisch gebied voor tuberculose, hoestte al vier weken en had vooral in de avonduren koorts. De penicillinekuur met Clamoxyl had weinig effect. De klachten werden erger. De GGD liet een röntgenfoto van de longen vervaardigen waarop typische symptomen van een mogelijke tbc besmetting waren waar te nemen. In plaats van een opname en uitsluiten van tbc, gaf de longarts de patiënt een ander antibioticum mee en schreef hij de huisarts: “[..] Gaarne röntgencontrole over 2 weken.” Twee maanden later bleek alsnog dat hij aan open longtuberculose leed. De patiënt was toen al lang nergens meer te vinden.

Casus 2
Makdoembaks verwees een niet-verzekerd elfjarig Pakistaans kind naar de hoofdstedelijke Tb-GGD. Het kind was onder behandeling voor een huidontsteking waarvoor Makdoembaks een penicillinekuur voorschreef. Maar het hoestte ook al enkele weken. Aangzein het kind afkomstig was uit een endemisch gebied voor tuberculose liet Makdoembaks een röntgenfoto van de longen vervaardigen. Daarop waren ook weer afwijkingen te zien die een indicatie van tbc zouden kunnen zijn. Het zieke kind had eigenlijk opgenomen moeten worden totdat het tegendeel bewezen was, maar de arts bij de Tb-GGD concludeerde het volgende: "Gezien zijn antibiotische behandeling voor dermatose mogelijk ook effectief voor longafwijkingen. Tbc wordt uitgesloten. Controle volgt over 6 weken." Van het kind is niets meer vernomen.

Bijlmer Huisartsen vochten voor Veiligheid en doodzieke niet-verzekerden

Tuchtcollege en pers helpen Amsterdam-Zuidoost aan Huisartsenpost
Voormalig Bijlmer huisarts Nizaar Makdoembaks publiceert het ware verhaal achter de totstandkoming van de huisartsenpost en de daaraan gekoppelde dienstregeling voor huisartsen buiten kantooruren. Dit boek is nu verkrijgbaar.

Midden jaren negentig was de Bijlmer voor veel dienstverleners een no-go-area. Dagelijks werden tientallen patiënten gewelddadig beroofd, beschoten en ernstig verwond. Ook voor huisartsen werd het, door de hoge mate van onveiligheid, steeds moeilijker om snel en adequaat noodzakelijke medische zorg te verlenen. Vooral buiten kantooruren was het bar en boos. Sommige artsen waren simpelweg bang om op huisbezoek te gaan, en terecht. Omdat de kwaliteit van de zorg achteruitholde moest er iets veranderen. Maar de Inspectie voor de Gezondheidszorg, het politiekorps en de Amsterdamse Huisartsen Vereniging stopten het feit dat de hulpverlening door de onveilige werksituatie ondermaats werd in de doofpot

Een kleine groep Bijlmer huisartsen, verenigd in de Hagro Bijlmer (Huisartsengroep regio overleg), initieerde daarop de aanpak van de problematiek die uiteindelijk leidde tot een gemeenschappelijke verbetering van de positie van huisartsen in Amsterdam-Zuidoost. Maar de tegenwerking was sterk. Makdoembaks verzette zich fel bij een poging van collega’s de gelden uit het Achterstands Ondersteunings Fonds een andere bestemming te geven. Het duurde uiteindelijk twee jaar voor deze strijd resultaat opleverde. Het dagblad Trouw en het Medisch Tuchtcollege Amsterdam hadden hier een cruciaal aandeel in.

Makdoembaks zelf speelde hierbij, als voorzitter van de Hagro Bijlmer, een sleutelrol. Zijn onorthodoxe methoden zetten veel kwaad bloed en veroorzaakten veel commotie onder collega’s en betrokken instanties. Maar ze waren er wel de oorzaak van dat het pleit over de medische zorg voor de Bijlmer en zijn inwoners in het voordeel van die laatsten beslecht werd

De totstandkoming van verbeteringen in de medische zorg in de Bijlmermeer wordt vaak toegeschreven aan het AOF. In deze nieuwe publicatie legt Makdoembaks de ware toedracht en ontstaansgeschiedenis voor aan het publiek en de toekomstige beleidsmakers.

Hij doet dit in de hoop dat het niet meer voor hoeft te komen dat direct betrokkenen zelf jarenlang bezig moeten zijn met het verbeteren van hun positie. Het inadequate beleid van de gemeente en politie speelt immers nog steeds een centrale rol in de onveiligheid in de Bijlmer. Maar het overlaten van veiligheidsvraagstukken aan beroepsgroepen en bedrijfstakken kan en mag niet de insteek zijn van het Nederlandse veiligheidsbeleid, al helemaal niet in achterstandswijken.

Titel:
Bijlmer huisartsen strijden voor veiligheid
Medisch Tuchtcollege en de pers helpen Amsterdam Zuidoost aan Centrale Huisartsenpost
ISBN/EAN: 978-90-810890-9-8
Aantal blz. 241 Prijs: 27,50 euro

Het dagblad Trouw heeft een advertentie van de arts-onderzoeker N.Makdoembaks, die vandaag zou verschijnen, op het laatste moment geweigerd.

Het dagblad Trouw heeft een advertentie van de arts-onderzoeker N.Makdoembaks, die vandaag zou verschijnen, op het laatste moment geweigerd.

De arts vindt dat de meldplicht ook zal moeten gelden voor de Amsterdamse abortusklinieken. Uit een onderzoek dat hij instelde en waarnaar hij in die advertentie verwees, (zie N. Makdoembaks, Geheime abortus maskeert kindermisbruik, uitgeverij Het Tribunaal, 2008) bleek dat veel abortussen in Amsterdam het gevolg zijn of voortvloeien uit kindermisbruik

De arts vindt de weigering van zijn advertentie door Trouw onbegrijpelijk, selectief en tendentieus.